Bloemstuk voor Marion

Winterbloemen uit de tuin met één enkele witte roos.

Sterremos, salie, rozemarijn en een vlinder van de ijskast.

Hamamelis, de toverhazelaar, de mooie gele januaribloeier.

Hazelaartakken, sneeuwklokjes, en mini vergeet-me-nietjes.
Marion ik zal je nooit vergeten X

Hazelaar

De Hazelaar is een van die planten die heel vroeg in het jaar bloeien. Je kunt de lange gele katjes zien hangen terwijl de sneeuw nog ligt.

Ze hebben mannelijke en vrouwelijke bloemen. De lange gele pluimen, de katjes, zijn de mannelijke bloemen. Voor de vrouwelijk bloemen moet je de plant echt van dicht bij gaan bekijken. Het zouden kleine onooglijke bloemetjes zijn ware ze niet de aandacht vragen met hun magenta rode kleur.

Ik heb geprobeerd ze goed op de foto te krijgen maar voor een duidelijkere studie heb ik ze getekend. Door het tekenen krijg ik een duidelijker beeld van een plant. Het helpt me de structuur te doorgronden en vaak komt dat terug in mijn sieraden.

Hazelaar (Corylus avellana) met de groen/gele katjes en magenta rode stempels van de vrouwelijke bloempjes.
Een schets met de nadruk op de magenta bloemstempels.

In de tuin heb ik een Hazelaar geplant. De Corylus avellana ‘Gunslebert’, hopelijk gaat die in de toekomst lekkere hazelnoten leveren.

Kornoelje, Meidoorn en Liguster haag

Om de toekomstige moestuin heb ik een gemengde haag geplant.

Na veel nadenken is de keuze gevallen op de stekelige meidoorn (Crataegus monogyna) waar vogels ongestoord in kunnen nestelen terwijl ze in de herfst de rode vruchtjes eten. De tweede soort is Liguster (Ligustrum ovalifolium), een bekende bijen en vlinderstruik mits je ze pas na de bloei snoeit. En als derde heb ik gele Kornoelje (Cornus mas) geplant. Dat is een gele vroegbloeier met prachtig helder rode bessen in de herfst.

Voorbereidingen voor de haag: 25 meter geul uitgraven met de steekschop. Verspreidt over 4 dagen gaat dat prima. 

En hier is een klein gedeelte van de haagplanten. ze komen in bussels van 10 stuks. In totaal had ik voor de 25 meter 120 planten besteld.

De meest voor de hand liggende taak voor de haag is om het terrein af te bakenen, om te zorgen voor privacy. Een tweede toepassing is windbreking zodat de noordenwind geen vrij spel heeft op dit nieuwe stukje grond. Op deze manier ontstaat in de toekomst een windvrij en zonnige moestuin. De derde taak is om beschutting en en voedsel te bieden aan de vogels en insecten.

En nu staan de planten erin. Een pittige klus maar ik ben erg tevreden over het resultaat. 

1e Introductie met Permacultuur

Sinds de zomer van 2017 ken ik de term permacultuur. Het woord permacultuur is een samentrekking van permanent en agricultuur.

Het was tuinman Philip Apeldoorn die me daarmee in contact bracht toen we de veranderingen in onze tuin bespraken. Met permacultuur kun je onder andere leren hoe je een lekkere eetbare tuin kunt ontwerpen die mooi en nuttig is voor jezelf en de dieren om ons heen.

Na het kijken naar verschillende sites en filmpjes was ik helemaal om. Ik vind het nu een uitdaging om stukje bij beetje mijn tuin om te vormen volgens de permacultuur visie.  Dat is ook een deel van de reden van dit web log. Om mijn vorderingen bij te houden, om te zien wat werkt en wat niet.

Ik wil in actie komen voor de aarde. Niet alleen door haar geïnspireerd te worden, maar daadwerkelijk wat voor haar te doen op mijn eigen bescheiden manier.

Als ik daarmee iemand kan inspireren om ook anders naar produceren en consumeren te kijken, dan is dat mooi mee genomen.

Dit is een foto van het grasveld wat bij de tuin is gekomen waardoor ik in gesprek ging met Philip. Het was een paardenwei omringd door struiken en veel bramen. We hebben grondig gesnoeid en een doorgang in de heuvel aan de linkerkant gemaakt. Al het snoeihout ging in de elektrische hakselaar zodat het als mulch terug de tuin in kon.

 

Dit is hetzelfde stuk tuin maar nu met doorgang aan de linkerzijde, gesnoeid en een vers aangelegd grasveld. In het voorjaar ga ik daar de moestuin beginnen.

 

Op mos jacht

In de kerstvakantie heb ik het prachtige boek “The Signature of All Things” van Elizabeth Gilbert gelezen. Alma Whittaker, de hoofdpersoon,  is een 19-eeuwse vrouwelijke naturalist die mossen onderzoekt. Na heel wat avontuurlijke omzwervingen komt ze op 56-jarige leeftijd in Amsterdam bij de Hortus Botanicus terecht, waar ze de rest van haar leven slijt.

Voor mij kan een boek ’n vluchthaven zijn en ’n inspiratiebron. Dit keer werd ik vooral geïnspireerd door Alma’s niet aflatende honger naar kennis en haar grondige onderzoek op een botanisch vakgebied.

Als hommage aan Alma ben ik vandaag op mosjacht gegaan in mijn eigen tuin. Geniet mee van dit prachtige natuurschoon:

Op een stoeprand langs de appelbomen groeien deze roodgesteelde mosplantjes.
Op de eikenboom vond ik met plukjes verspreid deze donkergroene variant. Het meeste aan de schaduwzijde van de stam.
Bovenop de bloembak op de binnenplaats heb ik deze bedauwde mos stengeltjes geknipt. Met prachtig zijlicht waardoor de druppels mooi uitkomen.