Permanente groentebedden

Plek maken voor de groenten, een fotoverslag:

Uitmeten van permanente groentebedden
Het eerste bed wordt uitgemeten. Met hout dat van het oude dak was heb ik de omtrek uit gelegd. De korte kant ligt een meter van de perenboompjes af (Die staan links op deze foto)
compost op karton
Het tweede bed uitgemeten, volgelegd met recycle karton dat eerst goed nat is gemaakt. Daarop heb ik compost gelegd.
karton dekt het gras af
Door de druk van de aarde en het afdichten voor het licht door het karton, zal het gras afsterven en een voedingsbodem worden voor de planten die hier op gezet gaan worden.
Het tweede bed is afgevuld met snoeihout dat door een versnipperaar is gegaan. Hiermee kan ik al mijn hout verwerken in de tuin. Het eerste bed is nu dicht gelegd met karton zodat ook hier het gras zal afsterven. Dit bed wordt omgespit en daarna afgedekt met grasmaaisel.

Zaaien in de kas

Om mijn groentebedden te gaan vullen ga ik plantjes zaaien. Ik heb een aardige verzameling zaadjes die ik kan gaan gebruiken.

Hier zie je mijn toekomstige pompoen, courgette, mais en zonnebloem in de potjes. Die zaai ik meteen in de pot zodat ik makkelijk kan uitplanten.

Na twee weken staat de courgette en pompoen er al mooi bij. Ik maak zelf labeltjes met gekleurd papier waarop ik de naam van de plant zet. Vervolgens plak ik voor en achter plakband zodat de letters niet uitlopen. Werkt perfect!

De sla heb ik dit jaar niet zelf gezaaid. Vlakbij is namelijk Kwekerij Bouten met een groot assortiment aan plantjes voor in de moestuin. Voor 12 cent heb ik al een plant dat ik zo in de grond in de kas kan zetten. Zo vervroeg ik het moment van oogsten.

 

Asperge

Een van de planten die prima in een permacultuur tuin passen zijn de asperges. Deze planten, waarvan we de heerlijke witte stengels eten, kunnen tot wel 10 jaar op dezelfde plek blijven staan. En dat is dan weer goed voor het bodemleven dat niet verstoord hoeft te worden.

In het najaar had ik 30 plantjes besteld bij Huub en Marga Verhaag in Ell.  Goed voor 6 meter asperges die ik vervolgens halverwege maart kon gaan ophalen. Nu kwam het zware werk: het graven van de sleuven om de wortelstokken te planten. Ik had goede instructie gekregen van Huub dus ik ging vol vertrouwen aan de slag.

Eerst de graszoden afsteken en op de kop op een ander stuk gras neerleggen. Op een stuk karton vervolgens alle zand neerleggen zodat ik dat weer kan gebruiken om het bed op te hogen. In de sleuf compost doen en een heuveltje maken over de hele lengte van de sleuf.

De wortelstokken op 20 cm van elkaar uitleggen. Vervolgens leg je de wortels aan twee zijden van het heuveltje in de sleuf. Hierdoor kun je de wortels mooi verdelen en staat het stengeldeel mooi hoog ten opzichte van de wortels.

Nu werden de wortels voorzichtig bedekt met zand zodat niets verschoof. Vervolgens heb ik in april alles opgehoogd zodat het nu weer even hoog is als het grasveld. Eind april kwamen de 1e scheuten uit de groen. Alle planten waren aangeslagen.

Dit jaar mag ik nog niks oogsten, dat komt volgend jaar pas. Hoewel ik dan maar heel kort mag steken, een week of zo.

Het was een pittig karwei maar gaf me erg veel voldoening in de wetenschap dat ik de komende jaren mijn eigen asperges zal hebben.

 

De aspergeplant is al een oud gewas, ze werd al beschreven in 350 BC door de griek Theophrastus in het boek Historia Plantarum. Meer interessante geschiedenis vind je op Asperge koken.

Uit de roulatie!

Gatsamme!

Afgelopen twee weken waren een stap op de plaats. Door een acute hernia geveld, kon ik alleen maar rusten en veel lezen.

Om maar niet te veel te pieken heb ik de, voor mij nieuwe, serie van Jean A. Auel gelezen: “De Aardkinderen”. Een 6-delige serie die zich afspeelt in de ijstijd, 35.000 tot 25.000 jaar geleden.  Het is een ietwat langzaam geschreven verhaal over Neantherthales en Cro-Magnon mensen met veel beschrijvingen over de geneeskracht en eetbaarheid van planten en prachtige omschrijvingen van het Europese landschap van die tijd.

Het hielp mijn brein bezig om in ieder geval niet door te schieten in “had ik maar”, en zorgde voor de broodnodige rust.

Overdadig druk bezig zijn in het voorjaar had uiteindelijk zijn tol geeist. Mijn spitwerk, stenen verschouwen, plantwerk en snoeihaksels maken veroorzaakte het uitstulpen van mijn onderste tussenwervelschijf. Die beknelde de zenuw van mijn linkerbeen tot aan de enkel toe. Met pijn en kramp en een bezoek aan de ziekenhuis hulpost als gevolg. En dan kan je niks meer alleen nog maar pijnstillers vreten.

In deze twee weken heb ik burenhulp weer eens meer dan leren waarderen. Dank je wel R. & J. voor 1e hulp en wandelen met de hond!

Nu is het herstellen, door gematigde beweging afgewisseld met rust. Ik vermoed dat mijn spoedig herstel mede komt doordat ik zo fit was. Al het gesport van de afgelopen twee jaar helpt beslis mee!

Vandaag heb ik mijn 1e wandeling met de hond gemaakt, langzaam en bewust. Het was genieten om mijn dagelijkse wandelgebied weer te zien.

Keizerskroon
De prachtige Keizerskroon vlak voordat die in de bloei staat.