Helga’s 7-pad Labyrint

Na drie weken werken is het mergel labyrint af. Tijdens de openings morgen is een klein groepje komen lopen. Leuk om te zien.

Wel had ik me de dag wat feestelijker voorgesteld maar door een ongelukje, dat me op donderdagavond overkomen is, was het wat minder. 

Tijdens het bakken van vlees spetterde olie op mijn hand en in mijn gezicht. Daar was een bezoek aan de eerste hulppost voor nodig met als gevolg dat ik zowat als een mummie thuis kwam.

Nu twee dagen later is een aantal van de brandwonden al goed geheeld. Slechts twee in het gezicht zijn open. Mijn hand echter heeft fikse blaren. Dat zal eventjes duren voordat ik weer in de tuin kan werken of sieraden kan maken.

Gelukkig heb ik voldoende boeken liggen om me bezig te houden. Of werken aan de website, ook altijd leuk.

Labyrinten door de eeuwen heen

In de avonduren zoek ik op het internet uit wanneer de oudste labyrinten getekend of gebouwd zijn. Tijdens deze zoektocht ging er een wereld voor me open. Ik wist niet dat zoveel mensen zich met labyrinten bezig hielden.

Dit verhaal begonnen met het vertellen van de geschiedenis maar ik kwam al snel tot de conclusie dat dit door anderen, zoals Seff Saward (Labyrinthos) en Eric Reismann (mymaze), veel beter was gedaan. Hierdoor zit deze post vol met links die verwijzen naar voornamelijk engelstalige site’s van de drie periodes die ikzelf het boeiendste vind.

Het labyrint buiten vordert langzaam. Het regent geregeld en ik moet oppassen met mijn rug. Op een herhaling van de hernia in ’t voorjaar zit ik niet te wachten.

Voor de twee grootste cirkels ben ik, vanwege een tekort aan stenen, de mergelstenen aan het zagen. Dat neemt veel tijd in beslag. Afgelopen vrijdag heeft mijn lieve neefje geholpen, een super zaaghulp! Hij vond het ook prachtig om het middelste deel te lopen en hij kan niet wachten tot het af is.

Spanje – vroeg bronstijd

De eerste periode die me aantrekt zijn rotstekeningen die gedateerd zijn ergens uit het late Steentijdperk of vroege Brons periode en maakt dat ze rond de 4000 jaar oud zijn.

Een grondig artikel over de eerste labyrinthen is van Jeff Saward. Hier lees je dat het lastig is om precies te zeggen wat het oudste labyrint is. Rotstekeningen zijn moeilijk te dateren. Maar tot die vroegst betrouwbaar te dateren labyrinten zijn die in Noord Spanje op bovenstaande foto’s.

italië, griekenland & Knossos – klassieke oudheid

De Tragliatella vaas hierboven behoort tot de collectie van het Capitolini museum in Rome. Deze wijnkan is in 1878 gevonden in een Etruskisch graf vlakbij Cerveti. Gedateerd op 600 v.C. In het gegraveerde 7-pad labyrint staat truia geschreven, een verwijzing naar de stad Troy. De schrijfster Elizabeth Storrs heeft de poetisch kant van de tekening op de vaas uitgediept.

 

Knossos is een plek die verbonden wordt met een labyrint. De mythe van Ariadne’s draad en de minotaurus speelt zich hier af. In 1991 ben ik als toerist in het paleis geweest.

De munt aan de rechterkant werd uitgegeven door de handelspost op Kreta tussen 300-70v.C. Erop een labyrint waarmee Knossos verbonden werd. Op wikipedia meer griekse mythologie over de minotaurus en het labyrint.

Links een toevallig bewaard kleitablet uit ’n door brand verwoest paleis in Pylos, Griekenland (1200v.C.). Op de voorkant staat in Linear B een opsomming over geiten maar op de achterkant is een rechthoekig 7-pads labyrint ingekrast. Jeff Saward heeft er meer over verteld in de tekst: eerste labyrinten.

 

Scandinavië – vikingtijdperk

Onverwacht was het aantal labyrinten dat er in Scandinavië te vinden zijn. Erwin Reismann heeft op mymaze een mooi overzicht gegeven. Hij citeert daar John Kraft een expert over Troytown, zoals labyrinten ook wel eens genoemd worden.

Nyköping – Lindbacke artikel door John Kraft

Mogelijke betekenis troytown

 

Mergel, materiaal uit het Krijt Tijdperk

De stenen die ik gebruik in het labyrint, zijn gemaakt van mergel.  Een bouwmateriaal dat wordt gedolven in Zuid-Limburg.  Mergel bestaat bijna geheel uit resten van kleine zeedieren die hier aan het einde van het Krijt-tijdperk hebben geleefd toen onze omgeving overspoeld was door een zee. In zekere zin is het een dikke laag fossielen.

Op deze foto’s zie je drie stukken mergel waarin je een klein stukje fossiel kunt ontdekken. Het groen is mos en alg dat graag groeit op mergel.

Marlstone from South-Limbourg with tiny fossils.

Mergel is heel zacht maar toch bestand tegen weer en wind. Met een grote houtzaag kan ik de stenen op maat maken, bijvoorbeeld om de rondingen te maken in het Labyrint. Verder is het ideaal om studies voor kunstwerken in te maken, het werkt lekker snel.

Mooi van deze steen is dat ik het afval kan fijn slaan en in de tuin gebruiken. Het is zeer kalkrijk en voedzaam voor de aarde.

Mijn Dag op Zee collectie is mede geïnspireerd door fossielen die gevonden zijn in de Mergel van Limburg. Het idee dat er 75 miljoen jaar geleden hier op de plaats waar ik nu woon een ondiepe zee was waar al deze diertje leefden vind ik fascineren. Dat mijn labyrint nu wordt gemaakt met dit oorspronkelijk materiaal van deze omgeving is een grote meerwaarde voor mij.

Vandaag heb ik het middenstuk en het eerste pad ingegraven. Er volgen nog zes paden voordat het labyrint af is. De buitenste randen zullen het meeste tijd vergen. Het is leuk om te doen en terwijl ik bezig ben heb ik veel tijd om na te denken over wat een Labyrint voor mij betekend. Maar daar morgen meer over.

The seed pattern of the 7-circuit labyrinth.

Labyrint

Helga measuring out the sizes of the classical 7-circuit labyrinth.

In april heb ik een hele stapel mergelstenen gekregen van Marjon. Zij had in haar tuin een Labyrint gebouwd, maar vanwege haar verhuizing moesten de stenen de grond uit.

Of ik ze wilde hebben? Ja natuurlijk! Ik heb al een aantal jaar een fascinatie voor Labyrints en ik wil er graag eentje in mijn tuin bouwen. Het grasveld aan de voorkant is er ideaal voor.

Tijdens een van mijn Artists Retreats heb ik een Chartres Labyrinth op de vloer getekend van de galerie. Die is echter op het einde van die werkweek uitgeveegd.

Dit is mijn schets en berekening van het 7-pad Labyrint dat ik aan het maken ben. Elk pad is 50 cm breed, waardoor ik op een totaal van 7,50 bij 6,75 meter kom. Best wel groot.

Lars Howlett heeft een paar praktische filmpjes op YouTube gezet over hoe je een labyrint tekent. Daar heb ik het 7-circuit classical labyrinth van gebruikt.

Na het meten en uitzetten heb ik het mergelstenen kruis geplaatst. Vervolgens het zetten van de eerst steen. Yeah, het begin is gemaakt.

Na de eerste dag werk is onderstaande foto het resultaat.
Er zullen nog heel wat dagen volgen voordat het af is.

 

Een Zonnebloem Obsessie

In het najaar kreeg ik van mijn overbuurman Piet een handjevol zwarte zaadjes. “Die moet je in het voorjaar maar zaaien. Het zijn zonnebloemen.” zei hij nog.

En inderdaad eind april heb ik ze in mijn kasje in potjes gezaaid en braaf gewacht tot ze groot genoeg waren om buiten uit te zetten.

Nu, drie maanden later, zijn ze gegroeid tot wel twee meter hoogte.
Een kleine foto impressie van de verschillende stadia:

Op twee meter hoogte ontwikkelde zich een bloemknop.

Waaruit de helder gele linten het donkerbruine hart omvatten. Dagenlang werd de bloem bezocht door bijen aangezien de honing zich cirkelvormig ontwikkeld.

Uiteindelijk begon het omkrullen van het bloemhoofd. Ondertussen begint het fibonacci spiraalpatroon zich al mooi af te tekenen.

Elk minibloempje gaat nu uitdrogen en afvallen zodat het zaad zichtbaar wordt.

Twee zonnepitjes al zichtbaar, prachtig hoe het spiraalpatroon zich blijft voortzetten.

Zonnebloemhoofd geoogst en aan het drogen.

Het hele proces van groei en de vormen in de zonnebloemen inspireren me om te onderzoeken. Met mijn camera kruip ik er dicht op en met potlood doorgrond ik de patronen. De spiraalvormen, die onderdeel zijn van de Fibonacci reeks, boeien me het meest.

Interessant YouTube filmpje over de spiralen en Fibonacci.

Op het Engelse gedeelte van mijn La Leipsig Jewels site heb ik geschreven over hoe ik mijn inspiratie vertaal in tastbare werk.

De tijd nemen om jezelf te zien

In het forum dat ik volg over permacultuur werd een link naar een boeiend artikel van Mischa Verheijden over het boek “De omwenteling” Jan Rotmans geplaatst. In drie delen gaat de hoogleraar in op de maatschappelijke, organisatorische en menselijke omwenteling waar we midden in zitten.

Ik citeer:

“We zitten nu midden in die chaosfase, waarbij heel veel mensen zien dat het anders moet en kan. Dat het oude niet meer zo goed werkt. We zitten in een fase waarin ook veel nieuws ontstaat, maar het is allemaal nog fragiel. En de oude instituten willen nog niet wijken.”

Het resoneert. Zet aan tot nadenken.

Daarom deel ik het hier 🙂

Jan Rotmans: “Het zit in onszelf: Als je zelf wezenlijk wilt veranderen moet je je eigen weerstand overwinnen”

 

Uit de roulatie!

Gatsamme!

Afgelopen twee weken waren een stap op de plaats. Door een acute hernia geveld, kon ik alleen maar rusten en veel lezen.

Om maar niet te veel te pieken heb ik de, voor mij nieuwe, serie van Jean A. Auel gelezen: “De Aardkinderen”. Een 6-delige serie die zich afspeelt in de ijstijd, 35.000 tot 25.000 jaar geleden.  Het is een ietwat langzaam geschreven verhaal over Neantherthales en Cro-Magnon mensen met veel beschrijvingen over de geneeskracht en eetbaarheid van planten en prachtige omschrijvingen van het Europese landschap van die tijd.

Het hielp mijn brein bezig om in ieder geval niet door te schieten in “had ik maar”, en zorgde voor de broodnodige rust.

Overdadig druk bezig zijn in het voorjaar had uiteindelijk zijn tol geeist. Mijn spitwerk, stenen verschouwen, plantwerk en snoeihaksels maken veroorzaakte het uitstulpen van mijn onderste tussenwervelschijf. Die beknelde de zenuw van mijn linkerbeen tot aan de enkel toe. Met pijn en kramp en een bezoek aan de ziekenhuis hulpost als gevolg. En dan kan je niks meer alleen nog maar pijnstillers vreten.

In deze twee weken heb ik burenhulp weer eens meer dan leren waarderen. Dank je wel R. & J. voor 1e hulp en wandelen met de hond!

Nu is het herstellen, door gematigde beweging afgewisseld met rust. Ik vermoed dat mijn spoedig herstel mede komt doordat ik zo fit was. Al het gesport van de afgelopen twee jaar helpt beslis mee!

Vandaag heb ik mijn 1e wandeling met de hond gemaakt, langzaam en bewust. Het was genieten om mijn dagelijkse wandelgebied weer te zien.

Keizerskroon
De prachtige Keizerskroon vlak voordat die in de bloei staat.

Hazelaar

De Hazelaar is een van die planten die heel vroeg in het jaar bloeien. Je kunt de lange gele katjes zien hangen terwijl de sneeuw nog ligt.

Ze hebben mannelijke en vrouwelijke bloemen. De lange gele pluimen, de katjes, zijn de mannelijke bloemen. Voor de vrouwelijk bloemen moet je de plant echt van dicht bij gaan bekijken. Het zouden kleine onooglijke bloemetjes zijn ware ze niet de aandacht vragen met hun magenta rode kleur.

Ik heb geprobeerd ze goed op de foto te krijgen maar voor een duidelijkere studie heb ik ze getekend. Door het tekenen krijg ik een duidelijker beeld van een plant. Het helpt me de structuur te doorgronden en vaak komt dat terug in mijn sieraden.

Hazelaar (Corylus avellana) met de groen/gele katjes en magenta rode stempels van de vrouwelijke bloempjes.

Een schets met de nadruk op de magenta bloemstempels.

In de tuin heb ik een Hazelaar geplant. De Corylus avellana ‘Gunslebert’, hopelijk gaat die in de toekomst lekkere hazelnoten leveren.

Op mos jacht

In de kerstvakantie heb ik het prachtige boek “The Signature of All Things” van Elizabeth Gilbert gelezen. Alma Whittaker, de hoofdpersoon,  is een 19-eeuwse vrouwelijke naturalist die mossen onderzoekt. Na heel wat avontuurlijke omzwervingen komt ze op 56-jarige leeftijd in Amsterdam bij de Hortus Botanicus terecht, waar ze de rest van haar leven slijt.

Voor mij kan een boek ’n vluchthaven zijn en ’n inspiratiebron. Dit keer werd ik vooral geïnspireerd door Alma’s niet aflatende honger naar kennis en haar grondige onderzoek op een botanisch vakgebied.

Als hommage aan Alma ben ik vandaag op mosjacht gegaan in mijn eigen tuin. Geniet mee van dit prachtige natuurschoon:

Op een stoeprand langs de appelbomen groeien deze roodgesteelde mosplantjes.

Op de eikenboom vond ik met plukjes verspreid deze donkergroene variant. Het meeste aan de schaduwzijde van de stam.

Bovenop de bloembak op de binnenplaats heb ik deze bedauwde mos stengeltjes geknipt. Met prachtig zijlicht waardoor de druppels mooi uitkomen.