1e Introductie met Permacultuur

Sinds de zomer van 2017 ken ik de term permacultuur. Het woord permacultuur is een samentrekking van permanent en agricultuur.

Het was tuinman Philip Apeldoorn die me daarmee in contact bracht toen we de veranderingen in onze tuin bespraken. Met permacultuur kun je onder andere leren hoe je een lekkere eetbare tuin kunt ontwerpen die mooi en nuttig is voor jezelf en de dieren om ons heen.

Na het kijken naar verschillende sites en filmpjes was ik helemaal om. Ik vind het nu een uitdaging om stukje bij beetje mijn tuin om te vormen volgens de permacultuur visie.  Dat is ook een deel van de reden van dit web log. Om mijn vorderingen bij te houden, om te zien wat werkt en wat niet.

Ik wil in actie komen voor de aarde. Niet alleen door haar geïnspireerd te worden, maar daadwerkelijk wat voor haar te doen op mijn eigen bescheiden manier.

Als ik daarmee iemand kan inspireren om ook anders naar produceren en consumeren te kijken, dan is dat mooi mee genomen.

Dit is een foto van het grasveld wat bij de tuin is gekomen waardoor ik in gesprek ging met Philip. Het was een paardenwei omringd door struiken en veel bramen. We hebben grondig gesnoeid en een doorgang in de heuvel aan de linkerkant gemaakt. Al het snoeihout ging in de elektrische hakselaar zodat het als mulch terug de tuin in kon.

 

Dit is hetzelfde stuk tuin maar nu met doorgang aan de linkerzijde, gesnoeid en een vers aangelegd grasveld. In het voorjaar ga ik daar de moestuin beginnen.

 

Op mos jacht

In de kerstvakantie heb ik het prachtige boek “The Signature of All Things” van Elizabeth Gilbert gelezen. Alma Whittaker, de hoofdpersoon,  is een 19-eeuwse vrouwelijke naturalist die mossen onderzoekt. Na heel wat avontuurlijke omzwervingen komt ze op 56-jarige leeftijd in Amsterdam bij de Hortus Botanicus terecht, waar ze de rest van haar leven slijt.

Voor mij kan een boek ‘n vluchthaven zijn en ‘n inspiratiebron. Dit keer werd ik vooral geïnspireerd door Alma’s niet aflatende honger naar kennis en haar grondige onderzoek op een botanisch vakgebied.

Als hommage aan Alma ben ik vandaag op mosjacht gegaan in mijn eigen tuin. Geniet mee van dit prachtige natuurschoon:

Op een stoeprand langs de appelbomen groeien deze roodgesteelde mosplantjes.
Op de eikenboom vond ik met plukjes verspreid deze donkergroene variant. Het meeste aan de schaduwzijde van de stam.
Bovenop de bloembak op de binnenplaats heb ik deze bedauwde mos stengeltjes geknipt. Met prachtig zijlicht waardoor de druppels mooi uitkomen.

Perenboompjes

Negen jaar geleden heb ik een fruithaag geplant hier bij ons in de tuin. In totaal 36 appels, peren, kersen en pruimen laagstam boompjes. Ze staan dusdanig dat ze de grote loods aan het oog onttrekken. Alleen… de peren kwamen op die plek niet goed tot hun recht. Ze hebben zelden fruit geleverd, in tegenstelling tot de appels.

Pas aangelegde fruithaag.

Met de nieuwe tuin indeling die ik dit jaar gemaakt heb, komen ze op een plek bij mijn aan te leggen moestuin. Daar zullen ze goed in de zon staan en hopelijk gaan ze me dan lekkere peren leveren

Vandaag was een mooie dag om ze te verplaatsen. December is de aangewezen maand, indien het niet vriest. Het is wel even aanpoten. Met een steekschop graaf ik eerst de gaten, daar komt verteerde mest in. Vervolgens het uitgraven van de boompjes zelf. Dat ging gelukkig redelijk makkelijk.

Het was heerlijk om met mijn handen in de aarde te wroeten. Even lekker techniek-loos. Afgelopen dagen had ik veel op de computer aan deze blog gewerkt.  Het voelt alsof ik op de blog ook aan het verplanten ben.  Ik verplant een beetje van mezelf hier op Edelsmid met Groene Vingers om beter vrucht te gaan dragen.

Tussen mijn pas geplante fruitboompjes in december 2008.
perenbomen
En hier de 6 perenbomen die verplaatst zijn naar het nieuwe plekje. Het ziet er nu nog een beetje kaal uit maar daar komt snel verandering in als het lente wordt. Ze staan nu mooi in de zon zodat ze goed vrucht kunnen gaan dragen.

Een passie voor bomen

Vandaag heb ik enorm genoten van een programma op BBC one: My Passion for Trees, met als inspirerende verteller Judi Dench. Het valt beslist onder de categorie “slow TV”, maar deze liefdevolle documentaire laat een paar opmerkelijke feiten over bomen zien.

Bomen met hun wortels innig verbonden met de aarde, inspireren me al jaren. Ik heb talloze foto’s van bast geknipt toen ik bezig was met de Cambia serie. Je kunt daarover lezen op de La Leipsig blog.

Nu ben ik al een tijdje bezig foto’s te maken van jaarringen. Deze merktekens van het verstrijken van jaren. Ik vind ze machtig mooi. Hieronder is een door weer en wind verweerd exemplaar. Een van mijn favoriete foto’s van dit jaar.

Verweerde jaarringen van een rond hout paaltje.

De jaarringen van een afgezaagde kersenboom.
De jaarringen van een afgezaagde kersenboom.

 

Kerststukje

Op kerstavond ben ik met mijn snoeischaar de tuin in gelopen om de kerststukjes bij elkaar te sprokkelen. In de herfst snoei ik de hulst (Ilex aquifolium) en levensboom (Thuja) wat minder en laat de mooie takken zitten. Takken van de kornoelje (Cornus alba siberica) zorgen voor de hoogte in de stukjes. Hoewel ik daar vaak ook de klimop (Hedera) voor gebruik.

Hulst en Thuja voor het kerststuk

Wat aangevuld met kaarshouders, witte kerstballen en rode knopjes stop ik het in potten met oase. Nu zijn ze klaar om de woon- en keukentafel te versieren.

Deze kerststukjes zijn voldoende om voor ons een kerstgevoel te creëren. Daar hoeft geen kerstboom voor geofferd te worden.

Kerststukje van 2017

Kerststukje met kaarshouder en nep rode besjes.
Zalig Kerstfeest 🙂