Asperge

Een van de planten die prima in een permacultuur tuin passen zijn de asperges. Deze planten, waarvan we de heerlijke witte stengels eten, kunnen tot wel 10 jaar op dezelfde plek blijven staan. En dat is dan weer goed voor het bodemleven dat niet verstoord hoeft te worden.

In het najaar had ik 30 plantjes besteld bij Huub en Marga Verhaag in Ell.  Goed voor 6 meter asperges die ik vervolgens halverwege maart kon gaan ophalen. Nu kwam het zware werk: het graven van de sleuven om de wortelstokken te planten. Ik had goede instructie gekregen van Huub dus ik ging vol vertrouwen aan de slag.

Eerst de graszoden afsteken en op de kop op een ander stuk gras neerleggen. Op een stuk karton vervolgens alle zand neerleggen zodat ik dat weer kan gebruiken om het bed op te hogen. In de sleuf compost doen en een heuveltje maken over de hele lengte van de sleuf.

De wortelstokken op 20 cm van elkaar uitleggen. Vervolgens leg je de wortels aan twee zijden van het heuveltje in de sleuf. Hierdoor kun je de wortels mooi verdelen en staat het stengeldeel mooi hoog ten opzichte van de wortels.

Nu werden de wortels voorzichtig bedekt met zand zodat niets verschoof. Vervolgens heb ik in april alles opgehoogd zodat het nu weer even hoog is als het grasveld. Eind april kwamen de 1e scheuten uit de groen. Alle planten waren aangeslagen.

Dit jaar mag ik nog niks oogsten, dat komt volgend jaar pas. Hoewel ik dan maar heel kort mag steken, een week of zo.

Het was een pittig karwei maar gaf me erg veel voldoening in de wetenschap dat ik de komende jaren mijn eigen asperges zal hebben.

 

De aspergeplant is al een oud gewas, ze werd al beschreven in 350 BC door de griek Theophrastus in het boek Historia Plantarum. Meer interessante geschiedenis vind je op Asperge koken.

Mijn prille tuiniers begin

Mijn eerste tuintje.

Ik geloof dat ik ergens rond de 10 of 11 jaar geweest moet zijn.

Er was een klein plekje in de tuin dat ik vrij mocht maken. Mijn eerste experiment kon beginnen. Radijsjes en worteltjes.

De worteltjes werden niet veel. De langzaam ontkiemende groente was voor een beginneling echt te veel. En van mijn ouders kon ik ook geen hulp verwachten, die hadden geen groene vingers.

Maar ik kan me wel de radijsjes herinneren. De kleine rode bolletjes met hun pittige frisse smaak.

Door de jaren heen bleef ik af en toe wat zaaien maar echt veel werd het in mijn ouderlijke huis niet daar de pubertijd voor andere interesse zorgde. Wel heb ik een aantal jaar op de tuinbouw school gezeten voordat ik naar de kunstacademie in Maastricht ging.

Dus toen de grote tuin rondom de boerderij voor mijn rekening kwam, was ik voldoende onderlegd om de tuin in vorm te houden. Alleen ben ik geen traditioneel tuinier. Ik laat graag de natuur zijn gang gaan terwijl ik hier en daar wat bijstuur. Dat levert me af en toe opgetrokken wenkbrauwen op van de dorpsbewoners. Mijn keuze voor niet spuiten heeft al tot heel wat gesprekken geleidt…

Mijn interesse voor permacultuur is weer een ruk richting de alternatieve hoek. Eentje waar ik mezelf comfortabel bij voel. Hoe meer ik kan aansluiten bij wat de natuur al doet, hoe beter.

De tuinkas verplaatsen

Mijn tuinkas stond al jaren onder een eikenboom. Niet een ideale plek maar tot nu toe was het de beste plek die ik had. Met de ontwikkeling van het nieuwe grasveld had ik de wens om de kas te verplaatsen naar een plekje midden in de zon.

Nu had het op 18 januari ontzettend gestormd en er was een dikke tak precies op de kas gevallen. Nog een extra reden om te verplaatsen.

Hier is een foto net nadat ik de ergste glasschade verwijderd had uit de kas.

Een voor een had ik de glasplaten die nog heel waren eruit gehaald zodat alleen het frame overbleef. Samen met Patrick opgepakt en lopend naar de nieuwe plek gebracht zonder dat we het hele frame uit elkaar hoefden te schroeven.

Tijdwinst!

Hier zijn we bezig met het waterpas maken.

Eerst een fundering gemaakt zodat we de kas waterpas konden neerzetten. En toen kwam een lastig werkje: weer alle glazen erin zetten nadat ik ze schoongemaakt had. In de loop van twee weken had ik het helemaal klaar en kon ik gaan inrichten.

Twee oude keukenkastjes en het oude keukenblad werden op maat aangepast en in de kas gezet. Daarmee heb ik een mooie plek gecreëerd om makkelijk mijn zaadjes in de bakken te doen of het verplanten van de groter geworden zaailingen.

 

Een houtbed (hugelkultur) bouwen met grof snoeiafval

De grote tuinrenovatie begon met een forse klus: het uitgraven van een doorgang in een drie meter hoge heuvel. Hiervan heb ik helaas vergeten foto’s te maken toen de bulldozer bezig was.

De doorgang is gegraven en de aarde verdeeld.

De aarde die eruit kwam werd geëgaliseerd over het oude grasveld. Daardoor werden de verschillende onregelmatigheden uit het terrein gehaald.

Daarna heb over die aarde gras gezaaid waar ik in deze blog post over verteld heb.

Op de heuvel stonden verschillende bomen en heel erg veel grof snoeiafval. Dat heb ik allemaal omgezaagd of afgeknipt. Links van de doorgang is vervolgens een houtbed (hugelkultur) opgebouwd. Ik heb veel aan de informatie van Maranke Spoor gehad in haar blog over hugelkultur.

Al het hout en snoeiafval opgestapeld in een 10 meter lange berg.

Vervolgens wordt dit afgedekt met compost, zand en houtsnippers.

Van Stormschade tot Brandhout

Op 18 januari 2018 trok er een pittige storm over Nederland. De schade was groot. Zo ook in de tuin van mijn moeder. Een oude conifeer begaf het. Nadat de ergste ravage in stukken was gezaagd hebben Patrick en ik het hout opgehaald.

We leende een houtklover en gingen aan de slag.

De grote stukken worden gekloofd tot hapklare brokken die in onze open haard passen.
Goed beschermd aan de slag.

De structuur en patronen van het pas gekloofd hout zijn prachtig. Ik werd dan ook geregeld afgeleid om het te bewonderen.

Vers gekloofd hout heeft heldere rood tinten, prachtig!

En uiteindelijk na veel werk het eind resultaat:
Een berg hout waar je u tegen zegt 🙂

Bloemstuk voor Marion

Winterbloemen uit de tuin met één enkele witte roos.

Sterremos, salie, rozemarijn en een vlinder van de ijskast.

Hamamelis, de toverhazelaar, de mooie gele januaribloeier.

Hazelaartakken, sneeuwklokjes, en mini vergeet-me-nietjes.
Marion ik zal je nooit vergeten X

Kornoelje, Meidoorn en Liguster haag

Om de toekomstige moestuin heb ik een gemengde haag geplant.

Na veel nadenken is de keuze gevallen op de stekelige meidoorn (Crataegus monogyna) waar vogels ongestoord in kunnen nestelen terwijl ze in de herfst de rode vruchtjes eten. De tweede soort is Liguster (Ligustrum ovalifolium), een bekende bijen en vlinderstruik mits je ze pas na de bloei snoeit. En als derde heb ik gele Kornoelje (Cornus mas) geplant. Dat is een gele vroegbloeier met prachtig helder rode bessen in de herfst.

Voorbereidingen voor de haag: 25 meter geul uitgraven met de steekschop. Verspreidt over 4 dagen gaat dat prima. 

En hier is een klein gedeelte van de haagplanten. ze komen in bussels van 10 stuks. In totaal had ik voor de 25 meter 120 planten besteld.

De meest voor de hand liggende taak voor de haag is om het terrein af te bakenen, om te zorgen voor privacy. Een tweede toepassing is windbreking zodat de noordenwind geen vrij spel heeft op dit nieuwe stukje grond. Op deze manier ontstaat in de toekomst een windvrij en zonnige moestuin. De derde taak is om beschutting en en voedsel te bieden aan de vogels en insecten.

En nu staan de planten erin. Een pittige klus maar ik ben erg tevreden over het resultaat. 

1e Introductie met Permacultuur

Sinds de zomer van 2017 ken ik de term permacultuur. Het woord permacultuur is een samentrekking van permanent en agricultuur.

Het was tuinman Philip Apeldoorn die me daarmee in contact bracht toen we de veranderingen in onze tuin bespraken. Met permacultuur kun je onder andere leren hoe je een lekkere eetbare tuin kunt ontwerpen die mooi en nuttig is voor jezelf en de dieren om ons heen.

Na het kijken naar verschillende sites en filmpjes was ik helemaal om. Ik vind het nu een uitdaging om stukje bij beetje mijn tuin om te vormen volgens de permacultuur visie.  Dat is ook een deel van de reden van dit web log. Om mijn vorderingen bij te houden, om te zien wat werkt en wat niet.

Ik wil in actie komen voor de aarde. Niet alleen door haar geïnspireerd te worden, maar daadwerkelijk wat voor haar te doen op mijn eigen bescheiden manier.

Als ik daarmee iemand kan inspireren om ook anders naar produceren en consumeren te kijken, dan is dat mooi mee genomen.

Dit is een foto van het grasveld wat bij de tuin is gekomen waardoor ik in gesprek ging met Philip. Het was een paardenwei omringd door struiken en veel bramen. We hebben grondig gesnoeid en een doorgang in de heuvel aan de linkerkant gemaakt. Al het snoeihout ging in de elektrische hakselaar zodat het als mulch terug de tuin in kon.

 

Dit is hetzelfde stuk tuin maar nu met doorgang aan de linkerzijde, gesnoeid en een vers aangelegd grasveld. In het voorjaar ga ik daar de moestuin beginnen.

 

Op mos jacht

In de kerstvakantie heb ik het prachtige boek “The Signature of All Things” van Elizabeth Gilbert gelezen. Alma Whittaker, de hoofdpersoon,  is een 19-eeuwse vrouwelijke naturalist die mossen onderzoekt. Na heel wat avontuurlijke omzwervingen komt ze op 56-jarige leeftijd in Amsterdam bij de Hortus Botanicus terecht, waar ze de rest van haar leven slijt.

Voor mij kan een boek ‘n vluchthaven zijn en ‘n inspiratiebron. Dit keer werd ik vooral geïnspireerd door Alma’s niet aflatende honger naar kennis en haar grondige onderzoek op een botanisch vakgebied.

Als hommage aan Alma ben ik vandaag op mosjacht gegaan in mijn eigen tuin. Geniet mee van dit prachtige natuurschoon:

Op een stoeprand langs de appelbomen groeien deze roodgesteelde mosplantjes.
Op de eikenboom vond ik met plukjes verspreid deze donkergroene variant. Het meeste aan de schaduwzijde van de stam.
Bovenop de bloembak op de binnenplaats heb ik deze bedauwde mos stengeltjes geknipt. Met prachtig zijlicht waardoor de druppels mooi uitkomen.

Perenboompjes

Negen jaar geleden heb ik een fruithaag geplant hier bij ons in de tuin. In totaal 36 appels, peren, kersen en pruimen laagstam boompjes. Ze staan dusdanig dat ze de grote loods aan het oog onttrekken. Alleen… de peren kwamen op die plek niet goed tot hun recht. Ze hebben zelden fruit geleverd, in tegenstelling tot de appels.

Pas aangelegde fruithaag.

Met de nieuwe tuin indeling die ik dit jaar gemaakt heb, komen ze op een plek bij mijn aan te leggen moestuin. Daar zullen ze goed in de zon staan en hopelijk gaan ze me dan lekkere peren leveren

Vandaag was een mooie dag om ze te verplaatsen. December is de aangewezen maand, indien het niet vriest. Het is wel even aanpoten. Met een steekschop graaf ik eerst de gaten, daar komt verteerde mest in. Vervolgens het uitgraven van de boompjes zelf. Dat ging gelukkig redelijk makkelijk.

Het was heerlijk om met mijn handen in de aarde te wroeten. Even lekker techniek-loos. Afgelopen dagen had ik veel op de computer aan deze blog gewerkt.  Het voelt alsof ik op de blog ook aan het verplanten ben.  Ik verplant een beetje van mezelf hier op Edelsmid met Groene Vingers om beter vrucht te gaan dragen.

Tussen mijn pas geplante fruitboompjes in december 2008.
perenbomen
En hier de 6 perenbomen die verplaatst zijn naar het nieuwe plekje. Het ziet er nu nog een beetje kaal uit maar daar komt snel verandering in als het lente wordt. Ze staan nu mooi in de zon zodat ze goed vrucht kunnen gaan dragen.